សំណួររបស់អ្នកត្រូវបានឆ្លើយ

​

១. ហេតុអ្វីបានជាព្រះគម្ពីរផ្ដល់នូវការពណ៌នាដ៏អាក្រក់ និងច្បាស់លាស់បែបនេះអំពីអំពើបាបរបស់មនុស្ស?

ចម្លើយ៖ អំពើបាបគឺជារឿងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយទ្រង់ចង់ឱ្យយើងមានការបះបោរដោយសារវាដូចទ្រង់ដែរ។ ការដាក់បញ្ចូលរឿងរ៉ាវបែបនេះ ទាំងល្អ និងអាក្រក់ ក៏ផ្តល់ភាពជឿជាក់ដល់ព្រះគម្ពីរផងដែរ។ ការប្រាប់វាដូចដែលវាមាន ផ្តល់ឱ្យមនុស្សនូវទំនុកចិត្តថា ព្រះគម្ពីរអាចទុកចិត្តបាន។ វាមិនបិទបាំងអ្វីទាំងអស់។ យុទ្ធសាស្ត្ររបស់សាតាំងគឺដើម្បីបញ្ចុះបញ្ចូលមនុស្សថា ពួកគេជាមនុស្សមានបាបដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច ដែលព្រះជាម្ចាស់មិនអាច ឬនឹងមិនសង្គ្រោះពួកគេបាន។ តើសេចក្តីអំណរយ៉ាងណាទៅ នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានបង្ហាញករណីព្រះគម្ពីររបស់មនុស្សដូចជាពួកគេ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានរំដោះពីអំពើបាប! (រ៉ូម ១៥:៤)។

​

២. តើព្រះគម្ពីរទាំងអស់ត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយព្រះឬគ្រាន់តែជាផ្នែកខ្លះនៃវា?

ចម្លើយ៖ «គ្រប់ទាំងបទគម្ពីរសុទ្ធតែបានប្រទានមកដោយការបំផុសគំនិតពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយមានប្រយោជន៍សម្រាប់គោលលទ្ធិ ការស្ដីបន្ទោស ការកែតម្រូវ និងការបង្ហាត់បង្រៀនអំពីសេចក្តីសុចរិត» (ធីម៉ូថេទី២ ៣:១៦ សង្កត់ធ្ងន់បន្ថែម)។ ព្រះគម្ពីរមិនត្រឹមតែមានព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះប៉ុណ្ណោះទេ វាគឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ។ ព្រះគម្ពីរគឺជាសៀវភៅណែនាំព័ត៌មាន និងប្រតិបត្តិការសម្រាប់ជីវិតមនុស្ស។ បើមិនអើពើនឹងវាទេ អ្នកនឹងជួបប្រទះការលំបាកដែលមិនចាំបាច់។

​

៣. តើវាមិនមានសុវត្ថិភាពទេឬក្នុងការពឹងផ្អែកលើសៀវភៅបុរាណដែលនៅឆ្ងាយពីសម័យយើង?

ចម្លើយ៖ ទេ។ អាយុកាលរបស់ព្រះគម្ពីរគឺជាភស្តុតាងមួយនៃការបំផុសគំនិតរបស់វា។ វាចែងថា «ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត» (១ពេត្រុស ១:២៥)។ ព្រះគម្ពីរឈរដូចជាថ្ម វាមិនអាចបំផ្លាញបានទេ។ មនុស្ស និងសូម្បីតែប្រជាជាតិទាំងមូលបានដុត ហាមឃាត់ និងព្យាយាមបង្ខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះព្រះគម្ពីរ ប៉ុន្តែពួកគេបានបំផ្លាញខ្លួនឯងវិញ។ យូរមកហើយបន្ទាប់ពីពួកគេបានបាត់បង់ទៅ ព្រះគម្ពីរនៅតែជាសៀវភៅលក់ដាច់បំផុតដែលមានតម្រូវការឥតឈប់ឈរ។ សាររបស់វាត្រូវបានប្រទានដោយព្រះ និងទាន់សម័យ។ មុនពេលអ្នកសិក្សាវា សូមអធិស្ឋានសូមព្រះបើកចិត្តអ្នកនៅពេលអ្នកអាន។

​

៤. មនុស្សឆ្លាតវៃជាច្រើននៅក្នុងលោកជឿថាគ្មាននរណាម្នាក់អាចយល់ព្រះគម្ពីរបានទេ។ ប្រសិនបើវាពិតជាសៀវភៅរបស់ព្រះមែន តើមនុស្សគ្រប់គ្នាមិនគួរអាចយល់វាទេឬ?

ចម្លើយ៖ មនុស្សឆ្លាតដែលអាចយល់អ្វីៗផ្សេងទៀតបាន ជារឿយៗមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងឆាប់រហ័សនៅពេលពួកគេអានព្រះគម្ពីរ។ ហេតុផលគឺថា រឿងខាងវិញ្ញាណ «អាចយល់បានខាងវិញ្ញាណ» (កូរិនថូសទី១ ២:១៣, ១៤)។ រឿងជ្រៅៗនៃព្រះបន្ទូលនឹងមិនអាចយល់បានដោយចិត្តលោកិយឡើយ មិនថាវាឆ្លាតប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។ លុះត្រាតែមនុស្សម្នាក់ស្វែងរកបទពិសោធន៍ជាមួយព្រះដោយស្មោះត្រង់ ទើបគាត់ ឬនាងមិនអាចយល់រឿងរបស់ព្រះបានទេ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលពន្យល់ព្រះគម្ពីរ (យ៉ូហាន ១៦:១៣; ១៤:២៦) មិនត្រូវបានយល់ដោយចិត្តលោកិយទេ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត អ្នកស្វែងរកដ៏រាបទាប សូម្បីតែគ្មានការអប់រំ ដែលសិក្សាព្រះគម្ពីរ ទទួលបានការយល់ដឹងដ៏អស្ចារ្យពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (ម៉ាថាយ ១១:២៥; កូរិនថូសទី១ ២:៩, ១០)។

​

៥. អ្នកខ្លះនិយាយថាព្រះគម្ពីរពោរពេញដោយកំហុសឆ្គង។ តើ​អ្នក​ណា​អាច​ជឿ​ថា​វា​ជា​ការ​បំផុស​គំនិត​ដោយ​របៀប​ណា?

ចម្លើយ៖ ភាគច្រើនលើសលប់នៃអ្វីដែលហៅថាកំហុសនៅក្នុងព្រះគម្ពីរត្រូវបានបង្ហាញថាគ្រាន់តែជាកំហុសនៃការវិនិច្ឆ័យ ឬកង្វះការយល់ដឹងពីសំណាក់អ្នកដែលធ្វើការត្អូញត្អែរ។ ទាំងនេះមិនមែនជាកំហុសទាល់តែសោះ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែជាការយល់ច្រឡំអំពីការពិតប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះគម្ពីរដែលបំផុសគំនិតដោយព្រះ៖

​

១. នឹងតែងតែប្រាប់អ្នកពីការពិត
២. នឹងមិនដែលបំភាន់អ្នកឡើយ
៣. អាចទុកចិត្តបានពេញលេញ
៤. អាចទុកចិត្តបាន និងមានសិទ្ធិអំណាចក្នុងបញ្ហាខាងវិញ្ញាណ ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងវិទ្យាសាស្ត្រ

​

វាជាការពិតដែលថា ក្នុងករណីខ្លះ អ្នកចម្លងអាចនឹងចម្លងពាក្យ ឬលេខតូចមួយខុសនៅទីនេះ និងទីនោះ ប៉ុន្តែគ្មានកំហុសដែលសន្មត់បែបនេះ ឬកំហុសដែលត្រូវបានចោទប្រកាន់ផ្សេងទៀតបានប៉ះពាល់ដល់សេចក្តីពិតទាំងស្រុងនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះទេ។ គោលលទ្ធិមិនត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅលើវគ្គព្រះគម្ពីរតែមួយទេ ប៉ុន្តែនៅលើមតិយោបល់ដែលបំផុសគំនិតដោយព្រះសរុបលើប្រធានបទមួយ។ ជាការពិតណាស់ រឿងខ្លះនៅក្នុងព្រះគម្ពីរពិបាកផ្សះផ្សាណាស់។ នឹងតែងតែមានកន្លែងសម្រាប់ការសង្ស័យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សូម្បីតែកំហុសដែលត្រូវបានចោទប្រកាន់ដែលមិនទាន់បានពន្យល់ពេញលេញក៏ដោយ ក៏នឹងត្រូវបានផ្សះផ្សានៅទីបំផុត ដូចដែលវាធ្លាប់មានកាលពីអតីតកាល។ វាហាក់ដូចជាមនុស្សកាន់តែខិតខំធ្វើការដើម្បីបំផ្លាញព្រះគម្ពីរ ពន្លឺរបស់វាកាន់តែភ្លឺ។