विचारांचे प्रश्न

​

१. येशूला तारणहार म्हणून स्वीकारणे आणि त्याला प्रभु म्हणून स्वीकारणे यांमध्ये काय फरक आहे?

 

फरक लक्षणीय आहे. जेव्हा तुम्ही त्याला तारणारा म्हणून स्वीकारता, तेव्हा तो तुम्हाला पापाच्या अपराधापासून आणि शिक्षेपासून वाचवतो आणि तुम्हाला नवा जन्म देतो. तो तुम्हाला पापी व्यक्तीपासून संत व्यक्तीमध्ये बदलतो. हा व्यवहार एक गौरवशाली चमत्कार आहे आणि तारणासाठी अत्यावश्यक आहे. त्याशिवाय कोणाचेही तारण होऊ शकत नाही. तथापि, या टप्प्यावर येशूचे तुमच्यावरील कार्य संपलेले नाही. तुमचा पुनर्जन्म झाला आहे, परंतु त्याची योजना अशी आहे की तुम्ही वाढून त्याच्यासारखे व्हावे (इफिसकरांस पत्र ४:१३). जेव्हा तुम्ही त्याला दररोज तुमच्या जीवनाचा शासक प्रभु म्हणून स्वीकारता, तेव्हा तो, त्याच्या चमत्कारांद्वारे, तुम्हाला कृपेत आणि ख्रिस्ती आचरणात वाढवतो, जोपर्यंत तुम्ही ख्रिस्तामध्ये परिपक्व होत नाही (२ पेत्र ३:१८).

​

समस्या आमच्या स्वतःच्या पद्धतीने

समस्या ही आहे की आपल्याला आपले जीवन स्वतःच्या मनाप्रमाणे जगायचे असते. बायबल याला अधर्म, म्हणजेच पाप म्हणते (यशया ५३:६). येशूला आपला प्रभु मानणे इतके महत्त्वाचे आहे की, नवीन करारामध्ये त्याचा प्रभु म्हणून ७६६ वेळा उल्लेख आहे! केवळ प्रेषितांची कृत्ये या पुस्तकातच, त्याचा प्रभु म्हणून ११० वेळा आणि तारणारा म्हणून फक्त दोनदा उल्लेख आहे. यावरून हे दिसून येते की, त्याला आपल्या जीवनाचा प्रभु आणि शासक म्हणून ओळखणे किती महत्त्वाचे आहे.

एक दुर्लक्षित अनिवार्यता त्याला स्वामी बनवणे

येशूने त्याच्या प्रभुत्वावर सतत जोर दिला, कारण त्याला माहीत होते की त्याला प्रभु म्हणून मुकुट घालणे ही एक विसरलेली आणि दुर्लक्षित आज्ञा ठरेल (२ करिंथकर ४:५). जोपर्यंत आपण त्याला आपल्या जीवनाचा प्रभु बनवत नाही, तोपर्यंत आपण ख्रिस्ताच्या नीतिमत्त्वाने वेढलेले पूर्ण वाढलेले ख्रिस्ती कधीही होऊ शकत नाही. त्याऐवजी, आपण दीन, दुःखी, गरीब, आंधळे आणि नग्न राहतो आणि त्याहूनही वाईट म्हणजे, आपल्याला कशाचीही गरज नाही असे वाटत राहते (प्रकटीकरण ३:१७).

​

२. प्रायश्चित्ताच्या दिवशी देवाच्या लोकांच्या पापांची नोंद बळीच्या बोकडावर सोपवण्यात आली, म्हणून तो आपला पापवाहकही ठरत नाही का? केवळ येशूनेच आपली पापे वाहिली नाहीत का?

 

बळीचा बकरा, जो सैतानाचे प्रतिनिधित्व करतो, तो कोणत्याही प्रकारे आपली पापे सहन करत नाही किंवा त्यासाठी मोबदला देत नाही. प्रायश्चित्ताच्या दिवशी बळी दिलेला प्रभूचा बकरा येशूचे प्रतिनिधित्व करत होता, ज्याने कलवरीवर आपली पापे स्वतःवर घेतली आणि त्यासाठी मोबदला दिला. केवळ येशूच जगाचे पाप दूर करतो (योहान १:२९). सैतानाला त्याच्या स्वतःच्या पापांसाठी शिक्षा होईल (इतर सर्व पापींप्रमाणेच प्रकटीकरण २०:१२-१५), ज्यामध्ये (१) पापाचे अस्तित्व, (२) त्याची स्वतःची दुष्ट कृत्ये, आणि (३) पृथ्वीवरील प्रत्येक व्यक्तीला पाप करण्यास प्रवृत्त करणे, या सर्वांची जबाबदारी त्याच्यावर असेल. देव त्याला त्याच्या दुष्ट कृत्यांसाठी स्पष्टपणे जबाबदार धरेल. प्रायश्चित्ताच्या दिवशी पापांचे हस्तांतरण बळीच्या बकऱ्याकडे (सैतानाकडे) करण्याच्या प्रतीकात्मकतेतून हाच संदेश द्यायचा होता.

 

३. बायबलमध्ये हे स्पष्ट आहे की, कबूल केलेली सर्व पापे देव क्षमा करतो (१ योहान १:९). हे देखील स्पष्ट आहे की, क्षमा झाली असली तरी, या पापांची नोंद शेवटपर्यंत स्वर्गाच्या दप्तरात राहते (प्रेषितांची कृत्ये ३:१९-२१). क्षमा झाल्यावर ही पापे का पुसून टाकली जात नाहीत?

 

यामागे एक खूप चांगले कारण आहे. जगाच्या अंती दुष्टांचा नाश होण्यापूर्वी त्यांचा न्यायनिवाडा होईपर्यंत स्वर्गीय न्यायनिवाडा पूर्ण होत नाही. जर देवाने न्यायनिवाड्याच्या या अंतिम टप्प्यापूर्वी नोंदी नष्ट केल्या असत्या, तर त्याच्यावर मोठ्या प्रमाणावर सत्य दडपल्याचा आरोप होऊ शकला असता. न्यायनिवाडा पूर्ण होईपर्यंत वर्तणुकीच्या सर्व नोंदी पाहण्यासाठी खुल्या राहतात.

 

४. काही जण म्हणतात की न्यायनिवाडा वधस्तंभावर झाला. तर काही जण म्हणतात की तो मृत्यूनंतर होतो. या अभ्यास मार्गदर्शिकेत दाखवल्याप्रमाणे न्यायनिवाड्याची वेळ अचूक आहे, याची आपण खात्री बाळगू शकतो का?

 

होय. म्हणून आपण न्यायाच्या वेळेबद्दल खात्री बाळगू शकतो, कारण देवाने दानीएल अध्याय ७ मध्ये तीन वेळा ते स्पष्टपणे नमूद केले आहे. देवाच्या विशिष्ट वेळेकडे लक्ष द्या; तो अनिश्चिततेला कोणतीही जागा सोडत नाही. दैवी क्रम (वचने ८-१४, २०-२२, २४-२७) याच एका अध्यायात खालीलप्रमाणे सांगितला आहे:
अ. लिटल हॉर्न पॉवरने इ.स. ५३८ ते १७९८ पर्यंत राज्य केले. (अभ्यास मार्गदर्शक १५ पहा.)
ब. न्यायनिवाडा १७९८ नंतर (१८४४ मध्ये) सुरू झाला आणि येशूच्या दुसऱ्या आगमनापर्यंत चालू राहतो.
क. न्यायाच्या शेवटी स्थापित झालेले देवाचे नवीन राज्य.
देव हे स्पष्ट करतो की न्यायनिवाडा मृत्यूनंतर किंवा वधस्तंभावर होत नाही, तर १७९८ ते येशूच्या दुसऱ्या आगमनाच्या दरम्यान होतो. लक्षात ठेवा की पहिल्या देवदूताचा संदेश अंशतः असा आहे, ‘त्याच्या न्यायनिवाड्याची वेळ आली आहे’ (प्रकटीकरण १४:६, ७). देवाचे अंतिम काळातील लोक जगाला सांगत असले पाहिजेत की देवाला गौरव द्या, कारण अंतिम न्यायनिवाडा आता सुरू झाला आहे!

 

५. न्यायनिवाड्याच्या अभ्यासातून आपण कोणते महत्त्वाचे धडे शिकू शकतो?

 

पुढील पाच मुद्दे लक्षात घ्या:
अ. देवाला कृती करायला बराच वेळ लागतो असे वाटू शकते, पण त्याची वेळ योग्य असते. कोणताही हरवलेला माणूस कधीही असे म्हणू शकणार नाही की, 'मला समजले नाही' किंवा 'मला माहीत नव्हते'.
ब. सैतान आणि सर्व प्रकारच्या दुष्टाईचा अंतिम न्यायनिवाडा देवाकडूनच केला जाईल. अंतिम न्यायनिवाडा हे देवाचे कार्य असल्यामुळे आणि सर्व तथ्ये त्याच्याकडेच असल्यामुळे, आपण इतरांचा न्यायनिवाडा करणे थांबवून ते काम त्याला करू दिले पाहिजे. देवाचे न्यायनिवाड्याचे कार्य आपल्या हाती घेणे ही एक गंभीर बाब आहे. हे त्याच्या अधिकाराचे उल्लंघन करण्यासारखे आहे.
क. आपण त्याच्याशी कसे नाते ठेवावे आणि कोणाची सेवा करावी, हे ठरवण्याचे स्वातंत्र्य देवाने आपल्या सर्वांना दिले आहे. तथापि, जेव्हा आपण त्याच्या वचनाच्या विरुद्ध निर्णय घेतो, तेव्हा आपण गंभीर परिणामांना सामोरे जाण्यास तयार असले पाहिजे.
ड. परमेश्वर आपल्यावर इतके प्रेम करतो की, त्याने आपल्याला अंत्यकाळातील या समस्या स्पष्ट करण्यासाठी दानीएल आणि प्रकटीकरण ही पुस्तके दिली आहेत. त्याचे ऐकण्यात आणि या महान भविष्यसूचक ग्रंथांमधील त्याच्या सल्ल्याचे पालन करण्यातच आपली एकमेव सुरक्षा आहे.
ई. सैतान आपल्यापैकी प्रत्येकाचा नाश करण्याचा निश्चय करतो. त्याच्या फसव्या युक्त्या इतक्या प्रभावी आणि खात्रीशीर आहेत की, अगदी थोड्या लोकांना वगळता बाकी सर्वजण त्याच्या जाळ्यात अडकतील. सैतानाच्या सापळ्यांपासून आपले रक्षण करण्यासाठी येशूचे पुनरुत्थानाचे सामर्थ्य आपल्या जीवनात दररोज कार्य करत नसेल, तर सैतानाकडून आपला नाश होईल.