Lesson 6:
 
Written in Stone!

চিন্তাৰ প্ৰশ্ন

​

​

১/ প্ৰথম তীমথিয় ৪:৪ পদত কৈছে, ঈশ্বৰৰ প্ৰত্যেক জীৱই ভাল, আৰু একো অস্বীকাৰ কৰিব নালাগে। এই কথা বুজাব পাৰিবনে?

এই শাস্ত্ৰৰ অংশটোৱে এনে খাদ্যৰ কথা বুজাইছে যিবোৰ ঈশ্বৰে তেওঁৰ লোকসকলে ধন্যবাদৰ সৈতে গ্ৰহণ কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰিছিল (৩ পদ)। এই খাদ্যবোৰ হৈছে লেবীয়া পুস্তক ১১ আৰু দ্বিতীয় বিবৰণ ১৪ পদত উল্লেখ কৰা পৰিষ্কাৰ খাদ্য।৪ পদত স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে যে ঈশ্বৰৰ সকলো জীৱই ভাল আৰু ইয়াক অস্বীকাৰ কৰিব নালাগে, যদিহে তেওঁলোক ধন্যবাদৰ সৈতে গ্ৰহণ কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰা জীৱৰ ভিতৰত থাকে (পৰিষ্কাৰ পশু)। ৫ পদত এই জীৱ-জন্তু (বা খাদ্য) কিয় গ্ৰহণযোগ্য সেই কথা কোৱা হৈছে: ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ দ্বাৰা পবিত্ৰ কৰা হয়, যিয়ে তেওঁলোকক পৰিষ্কাৰ বুলি কয় আৰু আশীৰ্বাদৰ প্ৰাৰ্থনাৰ দ্বাৰা, যিটো আহাৰ খোৱাৰ আগতে আগবঢ়োৱা হয়। কিন্তু অনুগ্ৰহ কৰি মন কৰক যে যিসকল লোকে অশুচি খাদ্য খাই নিজকে পবিত্ৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেওঁলোক শেষত ধ্বংস হ’ব (যিচয়া ৬৬:১৭)।

​

২) মথি ১৫:১১ পদত কৈছে, মুখত যি যায়, সেইটোৱে মানুহক অশুচি নকৰে; কিন্তু মুখৰ পৰা যি ওলায়। এই কথা আপুনি কেনেকৈ বুজাব?

মথি ১৫:১-২০ পদত দিয়া বিষয়টো হৈছে প্ৰথমে হাত নোধোৱাকৈ খাদ্য খোৱা (২ পদ)। ইয়াত খাদ্য খোৱা নহয়, ধোৱাটোৱেই গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। বিশেষ আনুষ্ঠানিক ধোৱাৰ অবিহনে যিকোনো খাদ্য খোৱাটোৱে খোৱা মানুহক অশুচি কৰে বুলি লিখকসকলে শিকাইছিল। যীচুৱে কৈছিল যে এই আনুষ্ঠানিক ধোৱাবোৰ অৰ্থহীন। ১৯ পদত তেওঁ কিছুমান বেয়াৰ তালিকা দিছে: হত্যা, ব্যভিচাৰ, চুৰি আদি।তাৰ পিছত তেওঁ এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ল, এইবোৰেই মানুহক অশুচি কৰে, কিন্তু হাত নোধোৱাকৈ খোৱাটোৱে
মানুহক অশুচি নকৰে (২০ পদ)।

​

৩) কিন্তু পাঁচনিৰ কৰ্ম ১০ পদত লিপিবদ্ধ হোৱাৰ দৰে পিতৰৰ দৰ্শনত যীচুৱে সকলো জীৱ-জন্তুক শুচি কৰা নাছিলনে?

নহয় এই দৰ্শনৰ বিষয়বস্তু জীৱ-জন্তু নহয়, মানুহহে। ইহুদীসকলে বিশ্বাস কৰাৰ দৰে অনা-ইহুদীসকল যে অশুচি নহয়, সেই কথা দেখুৱাবলৈ ঈশ্বৰে পিতৰক এই দৰ্শন দিছিল। ঈশ্বৰে অনা-ইহুদী কৰ্ণেলিয়াক পিতৰৰ ওচৰলৈ মানুহ পঠিয়াবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। কিন্তু ঈশ্বৰে তেওঁক এই দৰ্শন নিদিলে পিতৰে তেওঁলোকক চাবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলেহেঁতেন, কাৰণ ইহুদী বিধানে অনা-ইহুদীসকলক আমোদ দিয়াটো নিষিদ্ধ কৰিছিল (২৮ পদ)। কিন্তু যেতিয়া অৱশেষত মানুহবোৰ আহি পালে, পিতৰে তেওঁলোকক আদৰণি জনালে, সাধাৰণতে তেওঁ তেনে নকৰিলেহেঁতেন বুলি বুজাই দিলে আৰু ক’লে, ঈশ্বৰে মোক দেখুৱাইছে যে মই কোনো মানুহক সাধাৰণ বা অশুচি বুলি ক’ব নালাগে (২৮ পদ)। পৰৱৰ্তী অধ্যায়ত (পাঁচনিৰ কৰ্ম ১১) গীৰ্জাৰ সদস্যসকলে পিতৰক এই অনা-ইহুদীসকলৰ লগত কথা পতাৰ বাবে সমালোচনা কৰিছিল। গতিকে পিতৰে তেওঁলোকক তেওঁৰ দৰ্শনৰ সমগ্ৰ কাহিনী আৰু ইয়াৰ অৰ্থ ক’লে। আৰু পাঁচনিৰ কৰ্ম ১১:১৮ পদত কৈছে, এই কথা শুনি তেওঁলোকে নিমাত হৈ পৰিল; আৰু তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ মহিমা কৰি ক’লে, ‘তেন্তে ঈশ্বৰে অনা-ইহুদীসকলকো জীৱনলৈ অনুতাপ কৰিলে।’

৪/ ঈশ্বৰে গাহৰিটো কিহৰ বাবে বনাইছিল, যদি খাবলৈ নহয়?

তেওঁ সেই একে উদ্দেশ্যৰ বাবেই বনাইছিল যেনেকৈ তেওঁ বুজাৰ্ডবোৰক জাবৰ পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ মেল-মূত্ৰ কৰি তুলিছিল। আৰু হাঁহটোৱে এই উদ্দেশ্য প্ৰশংসনীয়ভাৱে পালন কৰে।

৫) ৰোমীয়া ১৪:৩, ১৪, ২০ পদত কৈছে: যি জনে খায়, তেওঁক তুচ্ছজ্ঞান নকৰিব। নিজৰ অশুচি একো নাই। সঁচাকৈয়ে সকলো বস্তুৱেই বিশুদ্ধ। এই কথা বুজাব পাৰিবনে?

৩ পদৰ পৰা ৬ পদলৈকে কিছুমান বস্তু খোৱা লোকৰ আৰু খাব নোৱাৰা লোকৰ মাজত বিপৰীতমুখীতা আছে। অংশটোৱে দুয়োটাৰে কোনোটোৱেই সঠিক বুলি কোৱা নাই, বৰঞ্চ দুয়োৰে কোনোটোৱেই আনজনৰ ওপৰত বিচাৰ নকৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। বৰঞ্চ, ঈশ্বৰ বিচাৰক হওক (৪, ১০–১২ পদ)। ১৪ আৰু ২০ পদত প্ৰথমে মূৰ্তি বালিলৈ আগবঢ়োৱা খাদ্যৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে, এইদৰে, লেবীয়া পুস্তক ১১ অধ্যায়ৰ পৰিষ্কাৰ আৰু অশুচি মাংসৰ প্ৰতি আনুষ্ঠানিকভাৱে অশুচি নাছিল।(১ কৰিন্থীয়া ৮:১, ৪, ১০, ১৩ পঢ়ক।) মূৰ্তি জগতত একোৱেই নহয় (১ কৰিন্থীয়া ৮:৪)। কিন্তু এনে খাদ্য খোৱাৰ বাবে যদি কোনো ব্যক্তিৰ বিবেকে তাইক আমনি কৰে তেন্তে তাই এৰি দিব লাগে। বা ই কেৱল আন কাৰোবাক আঘাত দিলেও তাইও একেদৰেই বিৰত থকা উচিত।

৬/ কেৱল প্ৰভুক প্ৰেম কৰা আৰু ঈশ্বৰৰ স্বাস্থ্যৰ নিয়মৰ প্ৰতি নিজকে চিন্তা নকৰাটোৱেই যথেষ্ট নহয়নে?

কিন্তু যদি আপুনি প্ৰভুক সঁচাকৈয়ে ভাল পায়, তেন্তে আপুনি তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ নিয়মসমূহ মানি চলিবলৈ আগ্ৰহী হ’ব কাৰণ তেওঁ আপোনাৰ বাবে অনুকূল স্বাস্থ্য, সুখ আৰু বিশুদ্ধতা লাভ কৰিবলৈ সেইদৰেই ডিজাইন কৰিছে। তেওঁৰ আজ্ঞা পালন কৰা সকলোৰে বাবে তেওঁ অনন্ত পৰিত্ৰাণৰ লেখক হৈ পৰিল (ইব্ৰী ৫:৯)। যীচুৱে কৈছিল, যদি তুমি মোক প্ৰেম কৰা, তেন্তে মোৰ আজ্ঞাবোৰ পালন কৰা (যোহন ১৪:১৫)। যেতিয়া আমি প্ৰভুক সঁচাকৈয়ে ভাল পাওঁ, তেতিয়া আমি তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ নিয়ম (বা আন কোনো আজ্ঞা)ক ডজ কৰিবলৈ বা অজুহাত দেখুৱাবলৈ চেষ্টা নকৰো। এই মনোভাৱে আচলতে ঈশ্বৰৰ আন আন কথাবোৰত প্ৰকৃত হৃদয় প্ৰকাশ কৰে। মোক প্ৰভু, প্ৰভু’ বুলি কোৱা সকলোৱে স্বৰ্গৰাজ্যত প্ৰৱেশ নকৰে, কিন্তু স্বৰ্গত থকা মোৰ পিতৃৰ ইচ্ছা পালন কৰা লোকেহে প্ৰৱেশ কৰিব (মথি ৭:২১)।