১/ আদম আৰু হৱাই খোৱা ফলটো আপেল আছিল নেকি?

 

২/ শিং আৰু ঠেং থকা ৰঙা, আধা মানুহ আৰু আধা জন্তু হিচাপে চয়তানক চিত্ৰিত কৰা ধাৰণাটোৰ উৎপত্তি ক’ৰ পৰা হ’ল?উত্তৰঃ আমি নাজানো। বাইবেলে কোৱা নাই।

​

 

২/ শিং আৰু ঠেং থকা ৰঙা, আধা মানুহ আৰু আধা জন্তু হিচাপে চয়তানক চিত্ৰিত কৰা ধাৰণাটোৰ উৎপত্তি ক’ৰ পৰা হ’ল?

 

উত্তৰঃ ই পৌত্তলিক পৌৰাণিক কাহিনীৰ পৰা আহিছে, আৰু এই ভুল ধাৰণাটোৱে চয়তানক সন্তুষ্ট কৰে। তেওঁ জানে যে যুক্তিবাদী মানুহে দানৱক উপকথা হিচাপে নাকচ কৰে আৰু সেয়েহে তেওঁৰ অস্তিত্ব অস্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হ’ব। যিসকলে চয়তানত বিশ্বাস নকৰে তেওঁলোকে তেওঁৰ প্ৰতাৰণাত অধিক সহজে বন্দী হয়।

 

৩) ঈশ্বৰে আদম আৰু হৱাক কৈছিল, “যিদিনা তোমালোকে ইয়াৰ ফল খাবা, সেইদিনা তোমালোকে নিশ্চয় মৰিবা” (আদিপুস্তক ২:১৭)। সেইদিনা কিয় সিহঁতৰ মৃত্যু নহ’ল?

 

উত্তৰ: আদিপুস্তক ২:১৭ পদত "মৰিব" শব্দটোৰ আক্ষৰিক অনুবাদ হৈছে "মৰিলে মৰিব," যিটো বেছিভাগ বাইবেলৰ প্ৰান্তত উল্লেখ কৰা হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল আদম আৰু হৱাই মৃত্যুৰ প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰৱেশ কৰিব। পাপ কৰাৰ আগতে এই দম্পতীহালৰ অমৰ, পাপহীন স্বভাৱ আছিল। জীৱনৰ গছ খাই এই প্ৰকৃতি স্থায়ী হৈছিল। পাপৰ মুহূৰ্তত তেওঁলোকৰ স্বভাৱবোৰ মৃত্যুমুখত পৰা, পাপী স্বভাৱলৈ পৰিৱৰ্তিত হৈছিল। ঈশ্বৰে তেওঁলোকক এইটোৱেই হ’ব বুলি কৈছিল। যিহেতু তেওঁলোকক জীৱন গছৰ পৰা বাধা দিয়া হৈছিল, সেয়েহে ক্ষয় আৰু অৱক্ষয়—যাৰ ফলত শেষত মৃত্যু হৈছিল—তৎক্ষণাত আৰম্ভ হ’ল। কবৰটো তেওঁলোকৰ বাবে এটা নিশ্চয়তা হৈ পৰিল। প্ৰভুৱে পিছত এই কথাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল যেতিয়া তেওঁ তেওঁলোকক কৈছিল, "কিয়নো তোমালোক ধূলি, আৰু তোমালোক ধূলিলৈ ঘূৰি আহিবা" (আদিপুস্তক ৩:১৯)।

​

৪/ কিন্তু যিহেতু তেওঁ লুচিফাৰক সৃষ্টি কৰিলে, তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁৰ পাপৰ বাবে ঈশ্বৰ সঁচাকৈয়ে দায়ী নহয়নে?

উত্তৰ : একেবাৰে নহয়। ঈশ্বৰে লুচিফাৰক এজন নিখুঁত, পাপহীন স্বৰ্গদূত সৃষ্টি কৰিছিল। লুচিফাৰে নিজকে চয়তান কৰি তুলিলে। বাছনি কৰাৰ স্বাধীনতা ঈশ্বৰৰ চৰকাৰৰ এটা মূল নীতি। ঈশ্বৰে জানিছিল যে লুচিফাৰে পাপ কৰিব যেতিয়া তেওঁ তেওঁক সৃষ্টি কৰিছিল। যদি সেই সময়ত ঈশ্বৰে লুচিফাৰক সৃষ্টি কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলেহেঁতেন, তেন্তে তেওঁ নিজৰ প্ৰেমৰ এটা বৈশিষ্ট্যক অস্বীকাৰ কৰিলেহেঁতেন; অৰ্থাৎ বাছনি কৰাৰ স্বাধীনতা।


পছন্দৰ স্বাধীনতা ঈশ্বৰৰ পথ
লুচিফাৰে কি কৰিব সেইটো সম্পূৰ্ণৰূপে জানিও ঈশ্বৰে তেওঁক সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ আদম আৰু হৱাৰ বাবেও একেই কাম কৰিছিল—আৰু আপোনাৰ বাবেও! আপুনি জন্মৰ আগতেই ঈশ্বৰে জানিছিল যে আপুনি কেনেকৈ জীয়াই থাকিব, কিন্তু তথাপিও তেওঁ আপোনাক জীয়াই থাকিবলৈ অনুমতি দিয়ে যাতে আপুনি তেওঁক বা চয়তানক বাছি ল’ব পাৰে। ঈশ্বৰে ভুল বুজাবুজি আৰু মিছা অভিযোগ উত্থাপন কৰিবলৈ ইচ্ছুক আৰু লগতে সময় উলিয়াই প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে কাক অনুসৰণ কৰিব মুক্তভাৱে নিৰ্বাচন কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে। এই গৌৰৱময় আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ স্বাধীনতাৰ উপহাৰ কেৱল এজন
 

ন্যায়পৰায়ণ
, স্বচ্ছ আৰু প্ৰেমময় ঈশ্বৰৰ পৰাহে আহিব পাৰে। এনে এজন সৃষ্টিকৰ্তা, প্ৰভু আৰু বন্ধুৰ সেৱা কৰাটো এক সন্মান আৰু আনন্দৰ কথা!

 

ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰিবলৈ বাছি লওক
পাপৰ সমস্যা অতি সোনকালে শেষ হ’ব। আৰম্ভণিতে সকলো “অতি ভাল” আছিল (আদিপুস্তক ১:৩১)। এতিয়া “গোটেই জগত দুষ্টৰ আধিপত্যত পৰি আছে” (১ যোহন ৫:১৯)। সকলোতে মানুহে ঈশ্বৰ বা চয়তানৰ সেৱা কৰিবলৈ বাছি লৈছে। অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ ঈশ্বৰ প্ৰদত্ত স্বাধীনতাক ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰভুৰ সেৱা কৰিবলৈ বাছি লওক!

​

৫/ ঈশ্বৰে লুচিফাৰক পাপ কৰাৰ সময়ত কিয় ধ্বংস কৰা নাছিল আৰু সেয়েহে সমস্যাটো তৎক্ষণাত শেষ কৰিছিল?

​

উত্তৰঃ কাৰণ পাপ ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিত সম্পূৰ্ণ নতুন বস্তু আছিল আৰু ইয়াৰ বাসিন্দাসকলে ইয়াক বুজি পোৱা নাছিল। সম্ভৱতঃ লুচিফাৰেও প্ৰথমতে সম্পূৰ্ণৰূপে বুজি পোৱা নাছিল। লুচিফাৰ আছিল এজন মেধাৱী, অতি সন্মানীয় স্বৰ্গদূতৰ নেতা। তেওঁৰ পন্থা হয়তো স্বৰ্গ আৰু স্বৰ্গদূতসকলৰ প্ৰতি অতিশয় চিন্তিত ব্যক্তিৰ দৰে আছিল। তেওঁৰ বাৰ্তা হয়তো এইদৰে গ'লহেঁতেন: "স্বৰ্গ ভাল, কিন্তু অধিক দেৱদূতৰ ইনপুটৰ দ্বাৰা ইয়াৰ উন্নতি হ'লহেঁতেন। পিতৃয়ে কৰা দৰে অত্যধিক প্ৰত্যাহ্বানহীন কৰ্তৃত্বই নেতাসকলক বাস্তৱ জীৱনৰ প্ৰতি অন্ধ কৰাৰ প্ৰৱণতা প্ৰকাশ কৰে। ঈশ্বৰে জানে যে মোৰ পৰামৰ্শসমূহ শুদ্ধ, কিন্তু তেওঁ ভাবুকি অনুভৱ কৰিছে। আমি আমাৰ নেতাক, যিজন যোগাযোগৰ বাহিৰত,, আমাৰ সুখ আৰু স্বৰ্গত স্থান বিপন্ন কৰিবলৈ অনুমতি দিব নালাগে। আমি কাম কৰিব লাগিব নহ’লে আমাক শলাগ নলগা চৰকাৰে আমাক সকলোকে ধ্বংস কৰি পেলাব।”

​

এক তৃতীয়াংশ স্বৰ্গদূতে লুচিফাৰৰ লগত যোগ দিলে (প্ৰকাশিত বাক্য ১২:৩, ৪)
লুচিফাৰৰ যুক্তিয়ে বহুতো স্বৰ্গদূতক পতিয়ন নিয়াইছিল, আৰু এক তৃতীয়াংশই তেওঁৰ লগত বিদ্ৰোহত যোগ দিছিল। যদি ঈশ্বৰে লুচিফাৰক লগে লগে ধ্বংস কৰি পেলালেহেঁতেন, তেন্তে ঈশ্বৰৰ চৰিত্ৰ সম্পূৰ্ণৰূপে বুজি নোপোৱা কিছুমান স্বৰ্গদূত সত্তাই হয়তো প্ৰেমতকৈ ভয়ৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা পালন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলেহেঁতেন, এইদৰে ক’লে, “আটাইবোৰৰ পিছতো লুচিফাৰ সঠিক হ’ব পাৰিলেহেঁতেননে? আমি এতিয়া কেতিয়াও গম নাপাম। সাৱধান হওক। যদি আপুনি আনকি ঈশ্বৰক তেওঁৰ চৰকাৰৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰে, তেন্তে তেওঁ আপোনাক হত্যা কৰিব পাৰে।” লুচিফাৰক তৎক্ষণাত ধ্বংস কৰিলে ঈশ্বৰৰ সৃষ্টি সত্তাৰ মনত একোৱেই থিতাপি লোৱা নহ’লহেঁতেন।

​

ঈশ্বৰে কেৱল প্ৰেমময়, স্বেচ্ছামূলক সেৱাৰ ইচ্ছা কৰে
ঈশ্বৰে বিচৰা একমাত্ৰ সেৱাটো হ’ল প্ৰকৃত প্ৰেমৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত আনন্দময়, স্বেচ্ছামূলক সেৱা। তেওঁ জানে যে ভয়ৰ দৰে আন যিকোনো বস্তুৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত হোৱা আজ্ঞাকাৰীতা অকাৰ্যকৰী আৰু শেষত পাপলৈ লৈ যাব।

​

ঈশ্বৰে চয়তানক তেওঁৰ নীতিসমূহ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সময় দিছে
চয়তানে দাবী কৰে যে তেওঁৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ বাবে এটা উন্নত পৰিকল্পনা আছে। ঈশ্বৰে তেওঁক তেওঁৰ নীতিসমূহ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সময় দিছে। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰতিজন আত্মাই সত্যৰ প্ৰতি নিশ্চিত হোৱাৰ পিছতহে প্ৰভুৱে পাপ বিলুপ্ত কৰিব—যে চয়তানৰ চৰকাৰ অন্যায়, ঘৃণনীয়, নিৰ্দয়, মিছা আৰু ধ্বংসাত্মক।

​

বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডই এই জগতখনক চাই আছে
বাইবেলে কৈছে, “আমি জগতৰ বাবে, স্বৰ্গদূত আৰু মানুহৰ বাবে এক দৃশ্য [কিছুমান প্ৰান্তত কোৱা হৈছে “নাট্যক্ষেত্ৰ”] কৰা হৈছে” (১ কৰিন্থীয়া ৪:৯)। খ্ৰীষ্ট আৰু চয়তানৰ মাজৰ বিতৰ্কত আমি প্ৰত্যেকেই ভূমিকা লোৱাটো সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডই চাই আছে। বিতৰ্ক শেষ হোৱাৰ লগে লগে প্ৰতিজন আত্মাই দুয়োখন ৰাজ্যৰ নীতি সম্পূৰ্ণৰূপে বুজিব আৰু খ্ৰীষ্ট বা চয়তানক অনুসৰণ কৰিবলৈ বাছি ল’ব। যিসকলে চয়তানৰ লগত মিত্ৰতা কৰিবলৈ বাছি লৈছে, তেওঁলোকক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সুৰক্ষাৰ বাবে তেওঁৰ সৈতে ধ্বংস কৰা হ’ব আৰু অৱশেষত ঈশ্বৰৰ লোকসকলে স্বৰ্গত থকা নিজৰ ঘৰৰ চিৰন্তন নিৰাপত্তা উপভোগ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব।