চিন্তাৰ প্ৰশ্ন

​

​

১/ যীচুক ত্ৰাণকৰ্তা হিচাপে গ্ৰহণ কৰা আৰু তেওঁক প্ৰভু হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ মাজত কি পাৰ্থক্য আছে?

পাৰ্থক্যটো যথেষ্ট। যেতিয়া আপুনি তেওঁক ত্ৰাণকৰ্তা হিচাপে গ্ৰহণ কৰে, তেতিয়া তেওঁ আপোনাক পাপৰ অপৰাধ আৰু শাস্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু আপোনাক নতুন জন্ম দিয়ে। তেওঁ আপোনাক পাপীৰ পৰা সাধুলৈ সলনি কৰে। এই লেনদেন এক গৌৰৱময় অলৌকিক আৰু পৰিত্ৰাণৰ বাবে ই অপৰিহাৰ্য। ইয়াৰ অবিহনে কাকো ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰি। অৱশ্যে এইখিনিতে যীচু আপোনাৰ লগত শেষ হোৱা নাই। আপুনি পুনৰ জন্ম লৈছে, কিন্তু তেওঁৰ পৰিকল্পনা হৈছে যে আপুনিও তেওঁৰ দৰে হ’বলৈ ডাঙৰ হ’ব (ইফিচীয়া ৪:১৩)। যেতিয়া আপুনি তেওঁক দৈনিক আপোনাৰ জীৱনৰ শাসক প্ৰভু হিচাপে গ্ৰহণ কৰে, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ অলৌকিক কাৰ্য্যৰ দ্বাৰা আপোনাক খ্ৰীষ্টত পৰিপক্ক নোহোৱালৈকে অনুগ্ৰহ আৰু খ্ৰীষ্টান আচৰণত বৃদ্ধি কৰে (২ পিতৰ ৩:১৮)।

​

সমস্যাটো আমাৰ নিজৰ ধৰণেৰে

​

সমস্যাটো হ’ল আমি নিজৰ জীৱনটো নিজেই চলাব বিচাৰো আৰু নিজৰ ধৰণেৰে থাকিব বিচাৰো। বাইবেলে এই অপৰাধক অৰ্থাৎ পাপ বুলি কয় (যিচয়া ৫৩:৬)। যীচুক আমাৰ প্ৰভু কৰি তোলাটো ইমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ যে নতুন নিয়মত তেওঁক প্ৰভু বুলি ৭৬৬ বাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে! কেৱল পাঁচনিৰ কৰ্মৰ পুস্তকত তেওঁক প্ৰভু বুলি ১১০ বাৰ আৰু ত্ৰাণকৰ্তা বুলি মাত্ৰ দুবাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে। ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হয় যে তেওঁক আমাৰ জীৱনৰ প্ৰভু আৰু শাসক হিচাপে জনাটো কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ।

​

এটা অৱহেলিত আৱশ্যকতাক প্ৰভু কৰা

​

যীচুৱে তেওঁৰ প্ৰভুত্বৰ ওপৰত অবিৰত গুৰুত্ব দিছিল কাৰণ তেওঁ জানিছিল যে তেওঁক প্ৰভুৰ মুকুট পিন্ধোৱাটো এটা পাহৰি যোৱা আৰু অৱহেলিত আৱশ্যকতা হ'ব (২ কৰিন্থীয়া ৪:৫)। যদিহে আমি তেওঁক আমাৰ জীৱনৰ প্ৰভু নহয়, তেন্তে আমি কেতিয়াও খ্ৰীষ্টৰ ধাৰ্মিকতাৰ সাজ-পোছাক পিন্ধা পূৰ্ণবয়স্ক খ্ৰীষ্টান হ’ব নোৱাৰো। বৰঞ্চ আমি দুৰ্ভগীয়া, দুখীয়া, দুখীয়া, অন্ধ আৰু উলংগ হৈ থাকোঁ আৰু তাতোকৈ বেয়াকৈ, অনুভৱ কৰোঁ যে আমাৰ একোৱেই প্ৰয়োজন নাই (প্ৰকাশিত বাক্য ৩:১৭)।

​

২) যিহেতু ঈশ্বৰৰ লোকসকলৰ পাপৰ লিপি প্ৰায়শ্চিত্তৰ দিনত বলিদানৰ ছাগলীলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল, গতিকে সেইটোৱেও তেওঁক আমাৰ পাপবাহক কৰি তুলিব নোৱাৰেনে? আমাৰ পাপ কেৱল যীচুৱেই বহন কৰা নাছিল নেকি?

চয়তানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বলিদানৰ ছাগলীটোৱে কোনো কাৰণতে আমাৰ পাপৰ বহন বা মূল্য নিদিয়ে। প্ৰায়শ্চিত্তৰ দিনত বলি দিয়া প্ৰভুৰ ছাগলীটোৱে যীচুক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল, যিজনে কালভাৰীত আমাৰ পাপৰ মূল্য গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তাৰ মূল্য দিছিল। কেৱল যীচুৱে জগতৰ পাপ আঁতৰাই পেলায় (যোহন ১:২৯)। চয়তানক শাস্তি দিয়া হ’ব (আন সকলো পাপীৰ দৰে প্ৰকাশিত বাক্য ২০:১২–১৫) তেওঁৰ নিজৰ পাপৰ বাবে, য’ত (১) পাপৰ অস্তিত্ব, (২) তেওঁৰ নিজৰ কু-কৰ্ম আৰু (৩) পৃথিৱীৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিক পাপ কৰিবলৈ প্ৰভাৱিত কৰাৰ দায়িত্ব অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব। ঈশ্বৰে তেওঁক বেয়াৰ বাবে স্পষ্টভাৱে জবাবদিহি কৰিব। প্ৰায়শ্চিত্তৰ দিনা বলিদানৰ ছাগলী (চয়তান)লৈ পাপ হস্তান্তৰ কৰাৰ প্ৰতীকটোৱে এইটোৱেই বুজাব বিচাৰিছিল।

৩) বাইবেলে স্পষ্টকৈ কৈছে যে ঈশ্বৰে স্বীকাৰ কৰা সকলো পাপ ক্ষমা কৰে (১ যোহন ১:৯)। এইটোও স্পষ্ট যে, যদিও ক্ষমা কৰা হৈছে, এই পাপৰ লিপি কালৰ শেষলৈকে স্বৰ্গৰ কিতাপত থাকে (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৩:১৯-২১)। পাপবোৰ ক্ষমা হ’লে কিয় মচি পেলোৱা নহয়?

বহুত ভাল কাৰণ আছে। দুষ্টসকলৰ বিচাৰ জগতৰ শেষত তেওঁলোকৰ ধ্বংসৰ ঠিক আগতে নহয়, তেতিয়ালৈকে স্বৰ্গীয় বিচাৰ সম্পূৰ্ণ নহয়। যদি ঈশ্বৰে বিচাৰৰ এই অন্তিম পৰ্যায়ৰ আগতে ৰেকৰ্ডসমূহ ধ্বংস কৰে, তেন্তে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে বৃহৎ পৰিমাণৰ লুকুৱাই ৰখাৰ অভিযোগ উত্থাপন হ’ব পাৰে। ৰায়দান সম্পূৰ্ণ নোহোৱালৈকে আচৰণৰ সকলো ৰেকৰ্ড চোৱাৰ বাবে মুকলি হৈ থাকে।

৪/ কিছুমানে কয় যে বিচাৰ ক্ৰুচত হৈছিল। আন কিছুমানে কয় যে মৃত্যুৰ সময়ত হয়। এই অধ্যয়ন নিৰ্দেশিকাত দেখুওৱাৰ দৰে বিচাৰৰ সময় সঠিক বুলি আমি নিশ্চিত হ’ব পাৰোনে?

হয়। গতিকে আমি বিচাৰৰ সময়ৰ সন্দৰ্ভত নিশ্চিত হ’ব পাৰো, ঈশ্বৰে দানিয়েল অধ্যায় ৭ ত তিনিবাৰ স্পষ্টকৈ উল্লেখ কৰিছে। ঈশ্বৰৰ নিৰ্দিষ্ট সময়লৈ লক্ষ্য কৰক; তেওঁ অনিশ্চয়তাৰ কোনো স্থান এৰি নাযায়। এই এটা অধ্যায়ত ঐশ্বৰিক ক্ৰম উল্লেখ কৰা হৈছে (৮–১৪, ২০–২২, ২৪–২৭ পদ), তলত দিয়া ধৰণে:

উঃ সৰু শিংটোৱে ৫৩৮–১৭৯৮ বিজ্ঞাপন পাৱাৰৰুল্ড কৰিছিল। (অধ্যয়ন গাইড ১৫ চাওক।)

খ) বিচাৰ ১৭৯৮ চনৰ পিছত (১৮৪৪ চনত) আৰম্ভ হৈছিল আৰু যীচুৰ দ্বিতীয় আগমনলৈকে চলি আছে।

গ) বিচাৰৰ শেষত প্ৰতিষ্ঠিত ঈশ্বৰৰ নতুন ৰাজ্য।

ঈশ্বৰে স্পষ্টকৈ কৈছে যে বিচাৰ মৃত্যু বা ক্ৰুচৰ সময়ত নহয়, বৰঞ্চ ১৭৯৮ চনৰ পৰা যীচুৰ দ্বিতীয় আগমনৰ মাজত হয়। মনত ৰাখিব যে প্ৰথম স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তা আংশিকভাৱে, তেওঁৰ বিচাৰৰ সময় আহিল (প্ৰকাশিত বাক্য ১৪:৬, ৭)। ঈশ্বৰৰ শেষ সময়ৰ লোকসকলে নিশ্চয় জগতক ঈশ্বৰক মহিমা দিবলৈ কৈছে কাৰণ চূড়ান্ত বিচাৰ এতিয়া অধিবেশনত আছে!

​

৫) বিচাৰৰ বিষয়ে আমাৰ অধ্যয়নৰ পৰা আমি কি কি গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰো?

তলত দিয়া পাঁচটা কথা লক্ষ্য কৰক:

উঃ ঈশ্বৰে কাম কৰাৰ আগতে বহু সময় লোৱা যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু তেওঁৰ সময় সঠিক। কোনো হেৰাই যোৱা মানুহে কেতিয়াও ক’ব নোৱাৰিব যে মই বুজি নাপালোঁ বা মই নাজানিলোঁ।

খ) চয়তান আৰু সকলো ধৰণৰ বেয়াৰ সৈতে শেষত বিচাৰত ঈশ্বৰে মোকাবিলা কৰিব। যিহেতু চূড়ান্ত বিচাৰ ঈশ্বৰৰ কাম আৰু তেওঁৰ হাতত সকলো তথ্য আছে, গতিকে আমি আনৰ বিচাৰ কৰা বন্ধ কৰি তেওঁক সেই কাম কৰিবলৈ দিয়া উচিত। ঈশ্বৰৰ বিচাৰৰ কামটো আমাৰ বাবে গুৰুতৰ বিষয়। ই তেওঁৰ কৰ্তৃত্ব দখল কৰি আছে।

গ) ঈশ্বৰে আমাক সকলোকে মুক্ত কৰি দিয়ে যে আমি তেওঁৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিম আৰু আমি কাৰ সেৱা কৰিম। কিন্তু, যেতিয়া আমি তেওঁৰ বাক্যৰ বিপৰীতে সিদ্ধান্ত লওঁ, তেতিয়া আমি গুৰুতৰ পৰিণতিৰ বাবে সাজু হ’ব লাগিব।

ঘ) ঈশ্বৰে আমাক ইমানেই ভাল পায় যে এই শেষকালৰ বিষয়বোৰ স্পষ্ট কৰিবলৈ তেওঁ আমাক দানিয়েল আৰু প্ৰকাশিত বাক্যৰ কিতাপবোৰ দিছে। আমাৰ একমাত্ৰ নিৰাপত্তা হৈছে তেওঁৰ কথা শুনা আৰু এই মহান ভৱিষ্যদ্বাণীমূলক কিতাপবোৰৰ পৰা তেওঁৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰা।

ঙ) চয়তানে আমাৰ প্ৰতিজনক ধ্বংস কৰিবলৈ বদ্ধপৰিকৰ। তেওঁৰ প্ৰতাৰণামূলক কৌশল ইমানেই ফলপ্ৰসূ আৰু ইমানেই পতিয়ন যোগ্য যে অতি কম সংখ্যকৰ বাহিৰে বাকী সকলোৱে ফান্দত পৰিব। যীচুৰ পুনৰুত্থান শক্তিয়ে আমাৰ জীৱনত দৈনিক কাম নকৰাকৈয়ে আমাক চয়তানৰ ফান্দৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ, আমি চয়তানে ধ্বংস কৰিম।